Posts Tagged ‘Παραλία’

Αποψη του λιμανιού από τους βράχους του Κωνστάντια

Μαΐου 21, 2017

IMG_0001

Αποψη του λιμανιού από τους βράχους του Κωνστάντια. Φωτογραφικό δελτάριο του Τάκη Μουρέττου, μέσα της δεκαετίας του 1950.

Το μοντέρνο στην Αμμόχωστο…Δημοτικό κέντρο Αλάσια 1954

Σεπτεμβρίου 24, 2016

Το μοντέρνο κίνημα της αρχιτεκτονικής που εμφανίστηκε στην Ευρώπη στην διάρκεια του μεσοπολέμου άφησε την σφραγίδα του και στην Κύπρο με αξιόλογα κτίρια να κτίζονται και στην Αμμόχωστο.

Το οπλισμένο σκυρόδεμα κυριαρχεί ως το κατ’ εξοχήν υλικό του μοντέρνου κινήματος στην αρχιτεκτονική. Στην Αμμόχωστο έχουμε έργα όπως το Δημοτικό κέντρο Αλάσια (στην γωνία της Ιπποκράτους) του αρχιτέκτονα Σταύρου Οικονόμου, το ξενοδοχείο Ασπέλια των Ι&Α Φιλίππου, το Δικαστικό μέγαρο των Ζεμπύλα και Κυθραιώτη καθώς και το ξενοδοχείο Grecian από τον Νεοπτόλεμο Μιχαηλίδη.

Δύο ωραίες φωτογραφίες της συλλογής χρονολογούνται το 1954 και είναι μέρος ενός άλμπουμ που πάρθηκε από ένα Αγγλο στρατιώτη που παραθέρισε στην Αμμόχωστο.

img_0005

img_0006

Οι φωτογραφίες δείχνουν ένα Αλάσια από μια διαφορετική άποψη από την συνήθη που είχαμε την δεκαετία του 1970. Η παραλία δεν έχει παρουσιάσει διάβρωση, καθώς και η ανάπτυξη ακόμα είναι μικρή και έτσι το κτίριο φαίνεται κτισμένο σε ένα ανοικτό χώρο.

img_0007

Μεταγενέστερα, το Αλάσια φαίνεται σαν ένα μέρος της πλήρως οικοδομημένης παραλίας.

Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για το πότε ακριβώς κτίστηκε το Αλάσια. Στο αρχείο της  συλλογής βρίσκεται και ένα ταχυδρομικό δελτάριο με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1946 το οποίο φέρει την σφραγίδα “Andreas Soteriou-Municipal Pavilion”.

img_0004

Ίσως ο γνωστός φωτογράφος να είχε κάποια επαγγελματική σχέση με το Δημοτικό κέντρο.

Το μικρό ψαρολίμανο της Γλώσσας

Ιουλίου 24, 2016

Σε παλιότερα χρόνια υπήρχε μια ξεχωριστή μικρή κοινότητα που ζούσε φτωχικά κοντά στην θάλασσα: οι ψαράδες. Ζούσαν σε φτωχικές παράγκες, στην περιοχή της Γλώσσας, με πολύχρωμα γεράνια στις αυλάδες τους. Οι παλαιότερες γνωστές φωτογραφίες βρίσκονται στο αρχείο της συλλογής και έχουν δημοσιευτεί στην ανάρτηση Θαλάσσια μπάνια στο Βαρώσι, 1914 περιοχή Γλώσσας, οικογένεια Lucie-Smith .

Η Αγνή Μιχαηλίδη αναφέρει και ορισμένους μανιώδεις ερασιτέχνες, όπως τον Γεώργιο Χατζηπέτρο και τον Κοντόραχο. Ο φίλος του ιστολογίου, Γιώργος Σάββα από τον Αγιο Μέμνωνα κατάγραψε τις θύμησες του:

Περί το έτος 1960 στην παραλία μεταξύ Ναυτικού Ομίλου Αμμοχώστου και ξενοδοχείου Κωνστάντια υπήρχε μόνον μία παράγκα όπου με την ανατολή του ηλίου μαζευόντουσαν όλοι οι ψαράδες μετά τον γυρισμό τους από το πέλαγος , ξεψάριζαν και άπλωναν τα δίκτυα τους στα διπλανά παλλούκια για να στεγνώσουν και να ράψουν τις μεγάλες τρύπες. Ακολουθούσε η υπέροχη πρωινή ψαρόσουππα την οποίαν είχαμε την τύχη να γευτούμε με τον φίλο Μιχαλάκη Ηλία, αυτόν που κάνει την διαδρομή Απόστολος Ανδρέας -Αμμόχωστος «αλέ-ρετούρ»….Πάμε μου λέει ο Μιχαλάκης να κάνουμε πλάκα τους ψαράδες ….-Αού-αού μούκρισε ο Μιχαλάκης 2-3 φορές σαν σκύλλος έξω από την ψαράδικη παράγκα…-Πίσω ρε παλιόσκυλλε φώναξε ένας από τους ψαράδες…Ευτυχώς δεν μας καμάκωσαν , αντ΄αυτού μας πρόσφεραν πρωινή ψαρόσουππα…..Ο πατέρας του μεγάλου Πανίκκου Ιακώβου όταν έφυγε από την φτωχική ψαράδικη παράγκα έκτισε σπίτι λίγο πιό πάνω κοντά στον Ναυτικό Όμιλο , ο Τσιλλάρας έκτισε το σπίτι του έξω αό το ΓΣΕ, στην βόρεια μεριά Ο Νικόλας ο ψαράς , ο παππούς του Φιρφιρή( Γιάννη Μεντώνη) , ο Λίμπουρας και ο Ουσουνής του Κρίκκου μετακόμισαν στον Άγιο Μέμνωνα. Από το 1960 αρχίζει να αναπτύσσεται ραγδαία η Τουριστική περίοδος

Στην παρούσα ανάρτηση παρατίθενται μια σειρά φωτογραφιών και φωτογραφικών δελταρίων μεταξύ του 1948-1964 που δείχνουν στιγμιότυπα μιάς ωραίας και τώρα χαμένης εποχής.

IMG_0002

Το πρωινό ξεκίνημα (δεκαετία 1950)

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_0007

Ψαράς (αρχές δεκαετίας 1960)

IMG_0008

Ψαράς (αρχές δεκαετίας 1960)

Η γιορτή του Κατακλυσμού…τα παραπήγματα μπροστά απο το King George 1948

Ιουνίου 19, 2016

Το πανηγύρι του Κατακλυσμού στο Βαρώσι γινόταν στην ακροθαλασσιά. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα γινόταν στην περιοχή που σήμερα είναι κτισμένο το ξενοδοχείο Κωνστάντια. Αργότερα, και καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν ο χώρος επεκτάθηκε και πιο νότια. Οι καλύβες και παραπήγματα του κατακλυσμού απεικονίζονται σε ένα φωτογραφικό δελτάριο του Ανδρέα Σωτηρίου το 1948.

IMG_0007

Οι καλύβες του κατακλυσμού μπροστά από το Κίγκ Τζιώρτζ (Φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

 

Οι πραματευτάδες συγκεντρώνονταν από την προηγούμενη μέρα και ενοικίαζαν χώρο από το δημαρχείο. Το 1899 η ταρίφα ήταν 9 γρόσια για κάθε τέσσερεις υάρδες πρόσοψης στην θάλασσα. Το 1909 η τιμή είχε ήδη ανέβει στο ένα σελίνι.

Το πανηγύρι δεν ήταν εμπορικό και πωλούνταν κυρίως οπωρικά, δηλαδή σουτζιούκκος, λοκκουμάδες, σιάμισιη, ξηροί καρποί, γλυκίσματα καθώς και τα πρώτα καλοκαιρινά φρούτα. Στα πιο πρόσφατα χρόνια πρωτοστατούσε ο ξακουστός λοκκουματζής Καρνέρας (Νικόλαος Καρνέρας …ο γνωστός λοκκουματζιής του Βαρωσιού). Η Αγνή Μιχαηλίδου αναφέρει ότι οι Βαρωσιώτες είχαν κάπως δύσκολο ταξίδι προς την θάλασσα, λόγω του ότι ο δρόμος ηταν ολο χώματα και άμμους και τα μεν αμάξια εχώνοντο ως την μέση των τροχών τους στα χώματα, οι δε πεζοί ίσαμε τους αστραγάλους μέσα σε αγκάθια και πέτρες, οπου αφθονούσαν σαύρες, κουρκουτάδες, χαμουλιοί και άλλα ερπετά. Αν ήταν τυχεροί έβρισκαν όταν εφταναν, μια καρέκλα κάτω από τις πρόχειρες καλύβες και ξεκουράζονταν πίνοντας μια λεμονάδα. Αν όχι κάθονταν στην άμμο για να φάνε το βράδυ συνοδεύοντας το φαγητό που έφερναν μαζί τους με ούζο και γκαζόζες από τα καφενεία.

Ένα άλλο έθιμο ήταν οι βαρκάδες με μικρές ψαράδικες βάρκες, καθώς και τα τσιαττίσματα. Η επιστροφή άρχιζε κατά το σούρουπο και αργά έφθαναν στο σπίτι, κατάκοποι, σκονισμένοι, αλλά ικανοποιημένοι ότι έκαμαν και φέτος τον κατακλυσμό.

.

Η Νέα Αμμόχωστος εχει γίνει ενα μίνι Μαιάμι…εχει ενα κέντρο Beachcomber

Φεβρουαρίου 28, 2016

Ο δημοσιογράφος Horace Sutton σε ανταπόκριση του τον Ιούνιο του 1974 σχετικά με τις ταραχώδεις συνθήκες της Κύπρου αναφέρεται εκτεταμένα στην ραγδαία ανάπτυξη της Νέας Αμμοχώστου, το ανοιγμα του ξενοδοχείου Γκόλτεν Σάντς και πώς, λόγω αυτής της ανάπτυξης, η πόλη εχει γίνει ενα Μίνι Μαιάμι.

Αναφέρεται δε και στο κέντρο Beachcomber οπου κάποιος μπορί να γευματίσει κάτω απο την ψάθινη στέγη φορώντας το μαγιό του!.

IMG1

Η παρακάτω φωτογραφία (του 1969) παραθέτει σε πρώτο πλάνο το Ναυτικόν Κέντρον Beachcomber που ανήκε στον Ευάγγελο Πέτρου. Πιό πίσω διακρίνονται το κέντρον Καλαμιές (του Παναγιώτη Σταύρου) και πιό πίσω η πολυκατοικία Riviera.

Απέναντι απο το Riviera, το γνωστό εστιατόριο/σουβλατζίδικο του Τζιουμπή!.

Παραλιακό μέτωπο Αμμοχώστου 1973

Νοέμβριος 21, 2015

Το 1973 ο διάσημος φωτογράφος Edmund Nagele πήρε φωτογραφίες του παραλιακού μετώπου της Αμμοχώστου απο την οροφή του ξενοδοχείου Ασπέλια. Οι φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκαν σαν μέρος σειράς φωτογραφικών δελταρίων που εκδόθηκαν το 1973 απο την εταιρία Mona. Ηταν ίσως η τελευταία σειρά φωτογραφικών δελταρίων που εκδόθηκε πρίν την κατάληψη της πόλης απο τους τούρκους το 1974.

Ο Edmund Nagele φωτογράφισε το ίδιο οπτικό πεδίο κατά την διάρκεια της ημέρας αλλά και κατά την διάρκεια της νύκτας. Το αποτέλεσμα μια πολύ ωραία ατμοσφαιρική άποψη της παραλίας και ίσως ο μόνος γνωστός συνδυασμός δελταρίων με το ίδιο θέμα σε φώς και σκοτάδι.

 

IMG_0007

Ηλιόλουστη Άποψη

IMG_0001

Βραδυνή άποψη

Σε πρώτο πλάνο διακρίνεται το ξενοδοχείο Κίγκ Τζιώρτζ και στο βάθος είναι ορατά τα φώτα στην Δερύνεια.

Ο Edmund Nagele μάς άφησε και άλλες ωραίες πανοραμικές απόψεις του παραλιακόυ μετώπου. Η σειρά του παρατίθεται πιο κάτω ξεκινώντας νοερά απο το ξενοδοχείο Κωνστάντια και προχωρώντας προς τον Αγιο Μέμνωνα (βόρεια προς νότια).

IMG_0008

 

IMG_0006

IMG_0003

IMG_0002.jpg

Στην ίδια σειρά υπάρχουν και απόψεις της παραλίας από νότο πρός Βορρά.

 

IMG_0005

 

IMG_0004

“Θυμούμαι την μυρωθκιάν της σχεδίας…”

Αύγουστος 1, 2015

Η φωτογραφία μιάς κυρίας που λιάζεται πάνω στήν σχεδία με φόντο το ξενοδοχείο Κίγκ Τζιώρτζ μου θύμισε την πρώτη φορά που κατάφερα να ανεβώ στην σχεδία και να ξαπλώσω πριν να αρχίσω τις βουτιές “στα βαθκιά”. Θυμούμαι την μυρωδιά της αρμύρας πάνω στα φουσκωμένα με νερό ξύλα της σχεδίας.

Η σχεδία σε διαφημιστικό φυλλάδιο της δεκαετίας του 1960

Η σχεδία σε διαφημιστικό φυλλάδιο της δεκαετίας του 1960

Σάν μικρό παιδί το κολύμπι μέχρι την σχεδία ηταν μεγάλος πόθος και στόχος αλλά η μακαρίτισσα η μάνα μου το είχε απαγορεύσει κοφτά (“έν να πάεις να πνιείς τζιαί εν να βουρούμεν τζιαί να μέν συφτάννουμεν”).

Την ημέρα της καταδρομικής ενέργειας, αν θυμούμαι καλά, είχαμε βάλει την ομπρέλα μας κοντά στο σημείο ενοικίασης των ποδηλάτων της θάλασσας (τα καμωμένα απο λαμαρίνα και οχι τα μοντέρνα από fibre glass). Η υπόσχεση που είχα δώσει στήν μάνα μου ήταν να μήν κολυμπήσω για να πάω στήν σχεδία. Εκατσα εκεί που έσπαζε το κύμα και με την πρώτη ευκαιρία κατέστην επιβάτης σε ποδήλατο της θάλασσας που θα πήγαινε προς στην σχεδία.

Ο τόπος ενοικίασης ποδηλάτων της θάλασσας (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου γύρω στο 1965)

Ο τόπος ενοικίασης ποδηλάτων της θάλασσας (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου γύρω στο 1965)

Φτάνοντας πάνω στην πολυπόθητη σχεδία πραγματοποίησα τα όνειρα μιάς ζωής: βουτιές τζιαί σκαρφάλλωμα πάνω στην σχεδία και την διάσχιση της σχεδίας κάτω απο το νερό. Θυμούμαι οτι το τελευταίο έκοψε μου την αναπνοή. Λιάστηκα λίγα λεπτά για να ξεκουραστώ και μετά κολύμπησα πίσω καταπίνοντας καί κάμποσο νερό της θάλασσας (η υπόσχεση στην μάνα μου ηταν να μην κολυμπήσω πρός στην σχεδία, δεν κάλυπτε το κολύμπι απο την σχεδία στην παραλία και δυστυχώς το ποδήλατο της θάλασσας δεν επανήλθε!).

Η φίλη του ιστολογίου Αννα Μαραγκού μάς αναφέρει τις δικές της μνήμες από την άλλη σχεδία κοντά στο Αλάσια:

«Και εγώ θυμάμαι την μυρωδιά του ξύλου, τα σκουριασμένα βαρέλια από κάτω, το σκαρφάλωμα πάνω στη σχεδία που δεν είχε σκάλα με αποτέλεσμα οι κοιλιές μας να είναι γεμάτες από τις ξανίδες του ξύλου. Υπήρχε μια και απέναντι από το δικό μου σπίτι, κοντά στο Αλάσια, ο σταθμός που κάναμε όταν πηγαίναμε στην Καμήλα….Θυμάμαι σαν να ήταν χτες τις ατέλειωτες ώρες που βουτούσαμε, ανεβαίναμε, ξαναβουτούσαμε, πόμπες, τούμπες, μακροβούτια ότι φανταστείς. Και βέβαια τις συναντήσεις μας κάτω από τη σχεδία, μακριά από τα μάτια του κόσμου, εκεί κάτω ανάμεσα στον βυθό και τα βαρέλια….ο κόσμος ξετυλιγόταν στα μάτια μας….»

Πότε εγκατάστησαν την σχεδία για πρώτη φορά; . Η εξέταση του αρχείου της συλλογής την πρωτοπαρουσιάζει σε φωτογραφικό δελτάριο του Ανδρέα Σωτηρίου το 1948.

Η σχεδία (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

Η σχεδία (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

Ενα μεταγενέστερο δελτάριο (1950) δείχνει την μεταφορά πιτσιρηκάδων με βάρκα (παρόμοιο σύστημα αλλά με βάρκα αντί ποδηλάτου!).

Μεταφορά πιτιρηκάδων στην σχεδία με βάρκα (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1950)

Μεταφορά πιτσιρηκάδων στην σχεδία με βάρκα (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1950)

Θα ήταν ενδιαφέρον αν γνωρίζαμε κατά πόσο η σχεδία ηταν έργο του Δήμου η των παραπλήσιων ξενοδοχείων Φλώριντα και Κίγκ Τζιώρτζ.

 

Κτίσματα στην άμμο…τα παραθαλάσσια παραπήγματα και εξοχικά στην παραλία της Γλώσσας, 1919

Ιουνίου 20, 2015

Ένα πρόσφατο εύρημα της συλλογής περιλαμβάνει μιά σειρά από 22 φωτογραφικά δελτάρια που πάρθηκαν από  Βρεττανό αξιωματικό που είχε σαν βάση του το στρατόπεδο στόν Καράολο την περίοδο 1919-20. Πολλά από τα απεικονιζόμενα θέματα είναι σπάνια.  Ενα από τα πλέον ενδιαφέροντα ειναι η παραλία και τα παραθαλάσσια κτίσματα της Γλώσσας το 1919. Η συγκεκριμένη φωτογραφία ίσως  είναι η αρχαιότερη που είναι γνωστή με τόσα λεπτομερή στοιχεία για την αρχιτεκτονική της περιοχής. Στην ανάρτηση της 10ης Οκτωβρίου 2014 έχει δημοσιευθεί μια παλαιότερη φωτογραφία (του 1914) που όμως περιέχει πολύ πιο περιορισμένη λεπτομέρεια στην εικόνα.

Η παραλία της Γλώσσας (φωτογραφικό δελτάριο 1919)

Η παραλία της Γλώσσας (φωτογραφικό δελτάριο 1919)

Στήν πίσω πλευρά της φωτογραφίας ο φωτογράφος περιγράφει την παραλία σαν τον κύριο χώρο λουομένων κοντά στην Αμμόχωστο. Οι κατασκευές περιλαμβάνουν μικρά πετρόκτιστα σπιτάκια καθώς και παράγκες και bungalows.

Την ιστορία αυτού του παραλιακού οικισμού την περιγράφει η Αγνή Μιχαηλίδου στο βιβλίο της «Το Παλιό Βαρώσι»:

Στα παλαιότερα χρόνια η σημερινή πολυσύχναστη παραλία του Βαρωσιού ήταν έρημη και γυμνή σαν διαστημικό τοπίο. Μόνο στον μικρό κόλπο της Γλώσσας υπήρχεν ο καταυλισμός των ψαράδων. Η υπόλοιπη περιοχή ηταν μια νεκρή ζώνη και παρθένα. Το καλοκαίρι στην απάτητη χρυσή αμμουδιά φύτρωναν λευκά κρίνα, τα λεγόμενα κρίνα της θάλασσας, πούχαν ενα λεπτό άρωμα. Φύτρωναν ακόμη ως το 1930, τώρα χάθηκαν. Η αμμουδιά πατιέται σήμερα απο τόσους ανθρώπους, που δεν υπάρχει πια χώρος για λουλούδια.

Το πρώτο σπίτι-παράγκα στην θάλασσα έκτισε γύρω στα 1900 ο γιατρός Μογκάπγαπ και μετά έκτισαν ο Γεώργιος Χατζηπέτρος και ο Πολύβιος Γεωργίου.  Τα εξοχικά αυτά σπίτια κτίστηκαν πάνω σε χαλίτικη γή. Γι αυτό ο Αρμοστής δια διατάγματος τους ειδοποίησε να τα κατεδαφίσουν αμέσως. Ο Γεωργίου, αντί να υπακούση, πήγε αμέσως στην Λευκωσία, κατ ευθείαν στο Αρμοστείο. Εκεί συνάντησε τον Αρμοστή έτοιμο με τις αποσκευές του να αναχωρήση για την θερινή του κατοικία στο Τροόδος. Συζήτησαν το θέμα, αλλά ο Αρμοστής επέμενε στην κατεδάφισι. Τότε ο Γεωργίου είπε στον Αρμοστή:

“Εσείς εξοχώτατε, τώρα πάτε στο Τροόδος για το καλοκαίρι. Εμείς δεν θέλουμε λίγη δροσιά. Γι αυτό εκτίσαμε τις παράγκες στην θάλασσα.”

Αυτό έπιασε τόπο. Ο Αρμοστής έδωσε αμέσως διαταγή να χωριστή η γή στην παραλία σε οικόπεδα κι άφησε ήσυχο τον Γεωργίου.

Η χαλίτικη γή χωρίστηκε σε οικόπεδα, που προσεφέρθηκαν στην τιμή των 6 μέχρι 12 λιρών. Η κυβέρνησις όμως γρήγορα αναγκάστηκε να αναθεωρήση αυτές τις τιμές των οικοπέδων. Επειδή εθεωρήθηκαν πολύ ψηλές και δεν βρίσκονταν αγοραστές. Τα οικόπεδα επουλήθηκαν σχετικά εύκολα, οταν η τιμή εμειώθη στις 2 εως 5 λίρες, αναλόγως του οικοπέδου. Το ακριβώτερο, ίσως, γιατί ήταν το μεγαλύτερο, το αγόρασεν ο δικηγόρος Λούης Λοίζου. Το πλήρωσε στην τιμή των 12 λιρών! Γενική δε ηταν τότε η γνώμη οτι ο γυιός του Χατζηβαγγέλη πέταξε την περιουσία του στούς παλιόαμμους.

Σέ μιά άκρη της παραλίας υπάρχει ακόμα στην αρχική του μορφή το ασπρογιασμένο σπιτάκι του Χατζηπέτρου. Απλό, εξοχικό, κτυπητή αντίθεσι με τα μοντέρνα πολυώροφα κτίρια. Κοντά του βρίσκεται το εξοχικό του Πολυβίου Γεωργίου. Διατηρείται σχεδόν οπως ήταν αρχικά, με μερικές προσθήκες που δεν το άλλαξαν καθόλου. Λίγο πιό κάτω είναι το δροσερό όλο σκεπαστές βεράντες σπίτι – παράγκα του Λούη Λοίζου, που διατηρείται επίσης όπως ήταν αρχικά. Το σπίτι του Γιωρκάτζη Μιχαηλίδη, που κτίστηκε κι αυτο απ’ τα πρώτα στην παραλία, δεν υπάρχει πιά. Στη θέσι του κτίστηκε σήμερα πολυκατοικία.

Λίγο αργότερα κτίστηκαν μέσα στήν θάλασσα, στα ρηχά, ξύλινες παράγκες στερεωμένες πάνω σε πασσάλους. Ενα στενό γεφυράκι έβγαζε στην ξηρά χωρίς να βρέξη κανείς τα πόδια. Οι παράγκες αυτές χρησίμευαν για αποδυτήρια στους πρωτοπόρους του θαλασσίου μπάνιου. Απο μιά εσωτερική πόρτα, που άνοιγε σε μια σκαλίτσα που κατέληγε στην θάλασσα, ο προπολεμικός  κολυμβητής έπεφτε στο νερό χωρίς να τον δή μάτι  ανθρώπου. Κατά το 1930 καταργήθηκαν οι παράγκες και έγιναν εγκαταστάσεις σύμφωνα με την νέα εποχή. Η νεολαία άρχισε πιά να κολυμβά ελεύθερα και να χαίρεται τον ήλιο και την θάλασσα.

Τα δύο πρώτα καφενεία στην παραλία, το Ακταίον και το Φάληρον, κτίστηκαν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Υπάρχουν μέχρι σήμερα, αλλά έχουν ριζικά ανακαινιστή. Πολλά άλλα καινούργια κέντρα κτίστηκαν απο τότε στην αμμουδιά που έγινε τώρα πολυσύχναστη.

 

“Και εγένοντο… οι ΑΒΒΑ!” Παραλία του ξενοδοχείου Κωνστάντια, Απρίλιος 1970

Ιανουαρίου 3, 2015

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση ειναι ενας διαφημιστικός τουριστικός κατάλογος (holiday brochure) του γνωστού Σουηδικού τουριστικού οργανισμού Fritidsresor για την σαιζόν 1970/71. Σε προηγούμενες δεκαετίες, το “μετροφύλλισμα” απο ολη την οικογένεια πολλών τουριστικών καταλόγων (συνήθως κατά την διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών) ηταν μια παροδοσιακή ασχολία πολλών Βορειο-Ευρωπαίων.

Ο γνωστός Σουηδικός τουριστικός οργανισμός Fritidsresor ειχε αρχίσει να στέλνει τουρίστες στην Αμμόχωστο απο την δεκαετία του 1960. H Fritidsresor είχε για έδρα της τα τουριστικά διαμερίσματα ΤWIGA και ολοι οι τουριστικοί οδηγοί (guides), χρησιμοποιούσαν Ελληνικά ονόματα (πχ Αλεξανδρος, Ερμής, Αθηνά κτλ).

abba famagusta

Το εξώφυλλο του τουριστικού καταλόγου της σαιζόν 1970/71 δείχνει μια σουηδική οικογένεια να λιάζεται στην παραλία με φόντο το ξενοδοχείο Κωνστάντια. Ο πατέρας και η μητέρα δεν ειναι αλλοι παρά οι Benny Anderson και η Anni-Fryd Lingstad (Frida) του παγκοσμίως διάσημου πόπ γκρούπ ABBA!. Πίσω απο την Frida διακρίνεται η Αgnetha Fältskog. Στην φωτογραφία δεν φαίνεται ο Björn Ulvaeus, ισως αυτός να ηταν ο φωτογράφος.

Τα δυο ζευγάρια μαζί με τις οικογένειες τους ειχαν ερθει στην Κύπρο στίς 5 Απριλίου του 1970 για να απολαύσουν οικογενειακές διακοπές στις παραλίες του Βαρωσιού  οπως και εκατοντάδες χιλιάδες αλλοι συμπατριώτες τους ανα δεκαετίες. Στην διάρκεια των διακοπών τους στην Αμμόχωστο τα δυο ζευγάρια που μέχρι τότε τραγουδούσαν ξεχωριστά αρχισαν να τραγουδούν σαν γκρούπ στην παραλία της Αμμοχώστου. Αυτό αμέσως εξελίχθηκε στην πρώτη τους δημόσια παράσταση σαν γκρούπ των τεσσάρων  μπροστά στούς Σουηδούς στρατιώτες της UNFICYP στον Καράολο της Αμμοχώστου. Λίγο πριν την κάθοδο τους στην Κύπρο ο Benny Anderson και ο Björn Ulvaeus ειχαν αρχίσει δουλειά σε ενα κοινό αλμπουμ, το Lycka. Μετά την επιτυχία της πρώτης τους live παράστασης οι γυναίκες τους  Anni-Fryd Lingstad και Αgnetha Fältskog προσχώρησαν στο ντουέτο των συζύγων τους και δημιούργησαν το γκρούπ (πλέον με τέσσερα μέλη) με το ονομα Festfolket την 1 Νοεμβρίου 1970. Η μετονομασία σε ΑΒΒΑ εγινε στις αρχές του 1973.

“Τhe rest is history”, οπως λέει το ρητό. Οι ΑΒΒΑ εξελίχθηκαν σε ενα απο τα πιο επιτυχημένα πόπ γκρούπς στον κόσμο (δεύτερο στον κόσμο κατά ακρίβειαν).

Ακόμα μια πρωτοπορία της Αμμοχώστου στο διεθνές πεδίο!.

Το ναυάγιο του πλοίου Porlock Hill, παραλία Κάλας του Αγίου Μέμνωνα, 21 Δεκεμβρίου 1951

Δεκέμβριος 19, 2014

Πρίν 63 χρόνια, τα ξημερώματα της Παρασκευής  21 Δεκεμβρίου 1951 στην περιοχή Αμμοχώστου επικρατούσαν θυελλώδεις καιρικές συνθήκες. Νωρίς το πρωί το Βρεττανικό πλοίο Porlock Hill (7287 τόννων) οπως επλησίαζε το λιμάνι της Αμμοχώστου απο τα νότια παρασύρθηκε απο την τρικυμία και εξώκειλε στα ρηχά νερά της παραλίας του Αγίου Μεμνωνα. Ο φίλος του ιστολογίου Γιώργος Σάββα αναφέρει οτι το πλοίο πρέπει να ειχε ακολουθήσει εσφαλμένη πορεία που το εφερε στην βραχώδη περιοχή της Κάλας που βρίσκεται στην νότια ακρη του Αγίου Μέμνωνα (κοντά στο σημείο που σήμερα βρίσκονται τα Τουρκικά φυλάκια). Ο Νίνος Χατζηπαναγής προσθέτει οτι το πλοιο,λογω των επικρατουντων τοτε καιρικων συνθηκων,προτιμησε να πλέει κοντά στήν παραλία του κόλπου της Αμμοχώστου,στην περιοχη της Δερύνειας,παρά τις υποδείξεις των λιμενικών αρχών,και να ακολουθησει την πορεία που εχάραξε το αλλο ελληνικό σκάφος που τραβηξε για το Μπογάζι. Ο Νίνος Χατζηπαναγής θυμάται οτι το πλοίο εξώκειλε απέναντι στους Ευκαλυπτους, που τους ελεγαν..»οι ευκαλυπτοι του Τιτη».του μακαριτη του αδελφού του, που ειχε τα κτήματα του εκει στην περιοχή.

Το ατύχημα σήμανε συναγερμό στις στρατιωτικές αρχές του Αγγλικού στρατού γιατί το πλοίο μετέφερε οπλα και πυρομαχικά. Οι Αγγλοι εστειλαν μια λάντσια διάσωσης η οποία ομως βυθίστηκε με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγαλύτερο χάος στην προσπάθεια διάσωσης του πληρώματος. Τελικά με την βοηθεια εκατοντάδων Βρεττανών στρατιωτών διασώθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος. Οι απώλειες τελικά συμπεριλαμβάναν τέσσερεις Ινδούς ναύτες και ενα Βρεττανό. Διασώθηκαν εντεκα Βρεττανοί  και τριαντα εφτά Ινδοί μέλη του πληρώματος.

Ο Νίνος Χατζηπαναγής προσθέτει οτι οταν τα πάντα διευθετήθησαν,και το πλήρωμα επαναπατρίσθηκε εκτος του Πλοιαρχου,του Μηχανικου και του Ασυρματιστη, Τους συναντησε στο Ξενοδοχείον ΦΑΜΑΚΟΥΣΤΑ ΠΑΛΑΣ του Γιάννη Ιακώβου,στο Βαρώσι,Ο αξέχαστος Αγγλος αυρματιστής αφησε εντυπώσεις με την ωραία συμπεριφορά του οταν απολάμβανε τα κρασιά της Κύπρου, Ανέβαινε πάνω στον πάγκο του Μπαρ και προσποιούμενος τον αείμνηστον Winston Churchill εφώναζε δυνατά » never was so much owed by so many to so few…» και το κρασάκι επαιρνε τον κατήφορο στον λάρυγγα του!.

Εν τω μεταξύ τα νέα εξαπλώθηκαν με ταχύτητα αστραπής στον Αγιο Μέμνωνα με αποτέλεσμα πλήθος κόσμου να συγκεντρωθεί κατά μήκος της παραλίας για να παρακολουθήσει το ναυάγιο και τις προσπάθειες διάσωσης. Μετά απο λίγη ωρα η δύναμη της αγριας θάλασσας εσπασε το πλοίο στα δύο και κασόνια με οπλα και πυρομαχικά παρασύρθηκαν απο τα κύματα προς την παραλία. Σύμφωνα με μαρτυρίες εκατοντάδες Αγγλοι στρατιώτες απο τους κάμπους του Γκόλτεν Σάντς και του Καράολου απέκλεισαν την παραλία και αρχισαν να μαζεύουν τα οπλα και πυρομαχικά που ξέβρασε η θάλασσα μέσα σε τζίπ και φορτηγά.

Ο φίλος του ιστολογίου Παναγιώτης Παναγιώτη μας πληροφορεί οτι εκτός από τον οπλισμό, η θάλασσα ξέβρασε και δωράκια για τα Χριστούγεννα όπως μαρμελάδες και βούτυρο σε κονσέρβες. Όταν σταμάτησε η συλλογή απο τη παραλία, άρχισε το σπόρ του υποβρύχιου μαζέματος! Ο Πανάγαθος έκανε το θαύμα του!.

Ο Ευάγγελος Χατζηκυριάκου μας αφηγείται: «Θυμούμαι στην περιοχή του Αλάσια, στην επιφάνεια της θάλασσας να κολυμπούν εκείνα τα τσίγκινα κουτιά με μπισκότα. Θάμουνα τριών χρονών τότε. Και όμως θυμούμαι τον φτωχόκοσμο από τις γύρω παράγκες να τρέχει να μαζέψει ότι προλάβει. Την χαρακτηριστική γεύση, την άγνωστη τότε αλμυρή γεύση των κράκερς.»

Το ιστολόγιο κατέχει 3 σπάνιες φωτογραφίες που δείχνουν το πλοίο αμέσως μετά τον εκβρασμό του (σε ακόμα ακέραια κατάσταση), οπως και την επιχείρηση διάσωσης του πολεμικού υλικού αλλά και την αποψη του πλοίου αμέσως μετά το σπάσιμο του απο τα κύματα.

IMG_0001

Το πλοίο λιγη ωρα μετα τον εκβρασμό του σε ακέραια κατάσταση.

Διακρίνεται ομάδα στρατιωτών στην προσπάθεια διάσωσης

καθώς και κάτοικοι του Αγίου Μέμνωνα.

IMG_0003

Το πλοίο εχει σπάσει στα δύο. Στην παραλία διακρίνονται κασόνια και συντρίμια

IMG_0002

Λίγο μετά τον καθαρισμό της παραλίας απο τα εκβρασθέντα

πυρομαχικά. Η φωτογραφία ειναι του Βαρωσιώτη Γ. Λουιζίδη.