Posts Tagged ‘Ξενοδοχεία’

Αποψη του λιμανιού από τους βράχους του Κωνστάντια

Μαΐου 21, 2017

IMG_0001

Αποψη του λιμανιού από τους βράχους του Κωνστάντια. Φωτογραφικό δελτάριο του Τάκη Μουρέττου, μέσα της δεκαετίας του 1950.

Advertisements

Ξενοδοχείον Τόνης…Δαυλός…»Ιδεώδες μέρος διά τάς διακοπάς σας»

Νοέμβριος 13, 2016

img_0001

 

Μια παλιά διαφημιστική κάρτα του ξενοδοχείου Τόνης στον πανέμορφο Δαυλό.

img_0002

22 δωμάτια, 2 αστέρων και πλησίον των θειούχων λουτρών.

 

Η Φωλιά των Δώρων…Λεωφόρος Κέννεντυ 146

Αύγουστος 14, 2016

Τον Ιούνιο του 1976, οταν οι πληγές της φυγής απο την Αμμόχωστο ηταν ακόμα πολύ νωπές, ενας Σουηδός στρατιώτης μέλος των Ηνωμένων Εθνών διάσχιζε την Λεμεσό οδηγώντας προς την Επισκοπή για την μεταφορά Τουρκοκυπρίων στόν κατεχόμενο Βορρά. Κοντά στον αστυνομικό σταθμό Γερμασόγειας παρατήρησε ενα ρόζ Vauxhall Victor με αριθμό εγγραφής BP 436 ιδιοκτησία του Σωτήρη Μιχαηλούδη, πρόσφυγα αστυνομικού απο το Βαρώσι.

Ο ΟΗΕς αναγνώρισε το αυτοκίνητο γιατί ηταν γνωστός της οικογένειας Μιχαηλούδη και σταμάτησε αμέσως όπου και ανακάλυψε τον Σωτήρη Μιχαηλούδη. Του ανάφερε οτι τα Ηνωμένα Εθνη είχαν πρόσβαση στην περίκλειστη πόλη και προσφέρθηκε να επισκεφθεί την κατοικία της οικογένειας Μιχαηλούδη (στην οδό Πασκάλ αριθμος 7, στην ενορία Σταυρού) καθώς και το κατάστημα νεωτερισμών της συζύγου του Σωτήρη, Ιφιγένειας Κονσόλου Μιχαηλούδη (Η Φωλιά των Δώρων, Λεωφόρος Κέννεντυ 66). Ο Σωτήρης Μιχαηλούδης του έδωσε τα κλειδιά καί όντως σε διάστημα δύο μηνών ο ΟΗΕς επέστρεψε με δύο βαλίτσες. Η Ιφιγένεια αναφέρει με συγκίνηση οτι μεταξύ των πραγμάτων ηταν ενα ακκορτεόν, δύο νυφικές φωτογραφίες του ζεύγους καθώς και η διαφημιστική κάρτα του καταστήματος που δημοσιεύεται στην ανάρτηση .

 

Η Ιφιγένεια Κονσόλου Μιχαηλούδη επίσης αναφέρει οτι σύμφωνα με τους άντρες των Ηνωμένων Εθνών οι λεηλασίες των σπιτιών και καταστημάτων είχαν αρχίσει σε αυτή την περίοδο να γίνονται πιο συστηματικές.

 

Η ιστορία του ανοίγματος της Φωλιάς των Δώρων είναι ενδιαφέρουσα γιατί είναι ένα καλό και τυπικό παράδειγμα της ραγδαίας ανάπτυξης της πόλης τα τελευταία χρόνια πριν την Τουρκική εισβολή, βασισμένη στην σκληρή δουλειά, εφευρηματικότητα και επιχειρηματικότητα της τότε γενιάς των τριαντάρηδων μέχρι και πενηντάρηδων συμπολιτών μας πολλοί απο τους οποίους έχουν ηδη φύγει απο την ζωή περιμένοντας την πολυπόθητη επιστροφή.

Η Ιφιγένεια Κονσόλου αραβωνιάστηκε το 1964 με τον Σωτήρη Μιχαηλούδη απο το Πραστιό Μεσαορίας και παντρεύτηκε το 1966. Εργαζόταν στην              NAAFI, και το 1973, όντως φιλόδοξη, ζήτησε προαγωγή πού δεν δόθηκε. Η Ιφιγένεια αναφέρει ότι τότε αποφάσισε να ασχοληθεί με τα τουριστικά …”εγύριζα την Κέννεντυ πάνω κάτω”… και αποφάσισε οτι με το άνοιγμα του πολυτελούς ξενοδοχείου Golden Sands θα υπήρχε ζήτηση για ενα καλό κατάστημα νεωτερισμών. Το κατάστημα ήταν απέναντι απο το Venus Apartments όπου έμεναν Σουηδοί και άνοιξε τον Μάιο του 1973.

 

Η πελατεία αποτελείτο από ντόπιους και τουρίστες και διέθετε ρούχα ανδρικά, γυναικεία και παιδικά, Λευκαρίτικα κεντήματα, κοσμήματα και σουβενίρ.

IMG_0003

Το επιχειρηματικό δαιμόνιο της Ιφιγένειας είχε πιάσει τόπο αμέσως. Η Ιφιγένεια θυμάται γελώντας οτι τα Χριστούγεννα του 1973 οι ΟΗΕδες έφεραν και τις οικογένειες τους και οργάνωσαν beach party στην παραλία απέναντι απο το Venus και ότι “οι ττόροι πουλιούνταν τόσο γρήγορα που δεν προλάμβαινα να τους αναπληρώνω!”.

Δίπλα στην μια πλευρά της Φωλιάς των Δώρων ηταν το γραφείο ταξί Venus των τριών φίλων (Μάικ, Πολύκαρπου και Αντωνάκη) η (όπως τους αποκαλούσαν οι Εγγλέζοι) “Mike, Polos and Tonys”  Στην άλλη πλευρά ηταν το εστιατόριο και ψαροταβέρνα του Κώσταρου.

Η Φωλιά των Δώρων μόλις και είχε κλείσει τα πρώτα της γενέθλια πριν την καταστροφή.

Η γιορτή του Κατακλυσμού…τα παραπήγματα μπροστά απο το King George 1948

Ιουνίου 19, 2016

Το πανηγύρι του Κατακλυσμού στο Βαρώσι γινόταν στην ακροθαλασσιά. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα γινόταν στην περιοχή που σήμερα είναι κτισμένο το ξενοδοχείο Κωνστάντια. Αργότερα, και καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν ο χώρος επεκτάθηκε και πιο νότια. Οι καλύβες και παραπήγματα του κατακλυσμού απεικονίζονται σε ένα φωτογραφικό δελτάριο του Ανδρέα Σωτηρίου το 1948.

IMG_0007

Οι καλύβες του κατακλυσμού μπροστά από το Κίγκ Τζιώρτζ (Φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

 

Οι πραματευτάδες συγκεντρώνονταν από την προηγούμενη μέρα και ενοικίαζαν χώρο από το δημαρχείο. Το 1899 η ταρίφα ήταν 9 γρόσια για κάθε τέσσερεις υάρδες πρόσοψης στην θάλασσα. Το 1909 η τιμή είχε ήδη ανέβει στο ένα σελίνι.

Το πανηγύρι δεν ήταν εμπορικό και πωλούνταν κυρίως οπωρικά, δηλαδή σουτζιούκκος, λοκκουμάδες, σιάμισιη, ξηροί καρποί, γλυκίσματα καθώς και τα πρώτα καλοκαιρινά φρούτα. Στα πιο πρόσφατα χρόνια πρωτοστατούσε ο ξακουστός λοκκουματζής Καρνέρας (Νικόλαος Καρνέρας …ο γνωστός λοκκουματζιής του Βαρωσιού). Η Αγνή Μιχαηλίδου αναφέρει ότι οι Βαρωσιώτες είχαν κάπως δύσκολο ταξίδι προς την θάλασσα, λόγω του ότι ο δρόμος ηταν ολο χώματα και άμμους και τα μεν αμάξια εχώνοντο ως την μέση των τροχών τους στα χώματα, οι δε πεζοί ίσαμε τους αστραγάλους μέσα σε αγκάθια και πέτρες, οπου αφθονούσαν σαύρες, κουρκουτάδες, χαμουλιοί και άλλα ερπετά. Αν ήταν τυχεροί έβρισκαν όταν εφταναν, μια καρέκλα κάτω από τις πρόχειρες καλύβες και ξεκουράζονταν πίνοντας μια λεμονάδα. Αν όχι κάθονταν στην άμμο για να φάνε το βράδυ συνοδεύοντας το φαγητό που έφερναν μαζί τους με ούζο και γκαζόζες από τα καφενεία.

Ένα άλλο έθιμο ήταν οι βαρκάδες με μικρές ψαράδικες βάρκες, καθώς και τα τσιαττίσματα. Η επιστροφή άρχιζε κατά το σούρουπο και αργά έφθαναν στο σπίτι, κατάκοποι, σκονισμένοι, αλλά ικανοποιημένοι ότι έκαμαν και φέτος τον κατακλυσμό.

.

Παραλιακό μέτωπο Αμμοχώστου 1973

Νοέμβριος 21, 2015

Το 1973 ο διάσημος φωτογράφος Edmund Nagele πήρε φωτογραφίες του παραλιακού μετώπου της Αμμοχώστου απο την οροφή του ξενοδοχείου Ασπέλια. Οι φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκαν σαν μέρος σειράς φωτογραφικών δελταρίων που εκδόθηκαν το 1973 απο την εταιρία Mona. Ηταν ίσως η τελευταία σειρά φωτογραφικών δελταρίων που εκδόθηκε πρίν την κατάληψη της πόλης απο τους τούρκους το 1974.

Ο Edmund Nagele φωτογράφισε το ίδιο οπτικό πεδίο κατά την διάρκεια της ημέρας αλλά και κατά την διάρκεια της νύκτας. Το αποτέλεσμα μια πολύ ωραία ατμοσφαιρική άποψη της παραλίας και ίσως ο μόνος γνωστός συνδυασμός δελταρίων με το ίδιο θέμα σε φώς και σκοτάδι.

 

IMG_0007

Ηλιόλουστη Άποψη

IMG_0001

Βραδυνή άποψη

Σε πρώτο πλάνο διακρίνεται το ξενοδοχείο Κίγκ Τζιώρτζ και στο βάθος είναι ορατά τα φώτα στην Δερύνεια.

Ο Edmund Nagele μάς άφησε και άλλες ωραίες πανοραμικές απόψεις του παραλιακόυ μετώπου. Η σειρά του παρατίθεται πιο κάτω ξεκινώντας νοερά απο το ξενοδοχείο Κωνστάντια και προχωρώντας προς τον Αγιο Μέμνωνα (βόρεια προς νότια).

IMG_0008

 

IMG_0006

IMG_0003

IMG_0002.jpg

Στην ίδια σειρά υπάρχουν και απόψεις της παραλίας από νότο πρός Βορρά.

 

IMG_0005

 

IMG_0004

“Θυμούμαι την μυρωθκιάν της σχεδίας…”

Αύγουστος 1, 2015

Η φωτογραφία μιάς κυρίας που λιάζεται πάνω στήν σχεδία με φόντο το ξενοδοχείο Κίγκ Τζιώρτζ μου θύμισε την πρώτη φορά που κατάφερα να ανεβώ στην σχεδία και να ξαπλώσω πριν να αρχίσω τις βουτιές “στα βαθκιά”. Θυμούμαι την μυρωδιά της αρμύρας πάνω στα φουσκωμένα με νερό ξύλα της σχεδίας.

Η σχεδία σε διαφημιστικό φυλλάδιο της δεκαετίας του 1960

Η σχεδία σε διαφημιστικό φυλλάδιο της δεκαετίας του 1960

Σάν μικρό παιδί το κολύμπι μέχρι την σχεδία ηταν μεγάλος πόθος και στόχος αλλά η μακαρίτισσα η μάνα μου το είχε απαγορεύσει κοφτά (“έν να πάεις να πνιείς τζιαί εν να βουρούμεν τζιαί να μέν συφτάννουμεν”).

Την ημέρα της καταδρομικής ενέργειας, αν θυμούμαι καλά, είχαμε βάλει την ομπρέλα μας κοντά στο σημείο ενοικίασης των ποδηλάτων της θάλασσας (τα καμωμένα απο λαμαρίνα και οχι τα μοντέρνα από fibre glass). Η υπόσχεση που είχα δώσει στήν μάνα μου ήταν να μήν κολυμπήσω για να πάω στήν σχεδία. Εκατσα εκεί που έσπαζε το κύμα και με την πρώτη ευκαιρία κατέστην επιβάτης σε ποδήλατο της θάλασσας που θα πήγαινε προς στην σχεδία.

Ο τόπος ενοικίασης ποδηλάτων της θάλασσας (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου γύρω στο 1965)

Ο τόπος ενοικίασης ποδηλάτων της θάλασσας (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου γύρω στο 1965)

Φτάνοντας πάνω στην πολυπόθητη σχεδία πραγματοποίησα τα όνειρα μιάς ζωής: βουτιές τζιαί σκαρφάλλωμα πάνω στην σχεδία και την διάσχιση της σχεδίας κάτω απο το νερό. Θυμούμαι οτι το τελευταίο έκοψε μου την αναπνοή. Λιάστηκα λίγα λεπτά για να ξεκουραστώ και μετά κολύμπησα πίσω καταπίνοντας καί κάμποσο νερό της θάλασσας (η υπόσχεση στην μάνα μου ηταν να μην κολυμπήσω πρός στην σχεδία, δεν κάλυπτε το κολύμπι απο την σχεδία στην παραλία και δυστυχώς το ποδήλατο της θάλασσας δεν επανήλθε!).

Η φίλη του ιστολογίου Αννα Μαραγκού μάς αναφέρει τις δικές της μνήμες από την άλλη σχεδία κοντά στο Αλάσια:

«Και εγώ θυμάμαι την μυρωδιά του ξύλου, τα σκουριασμένα βαρέλια από κάτω, το σκαρφάλωμα πάνω στη σχεδία που δεν είχε σκάλα με αποτέλεσμα οι κοιλιές μας να είναι γεμάτες από τις ξανίδες του ξύλου. Υπήρχε μια και απέναντι από το δικό μου σπίτι, κοντά στο Αλάσια, ο σταθμός που κάναμε όταν πηγαίναμε στην Καμήλα….Θυμάμαι σαν να ήταν χτες τις ατέλειωτες ώρες που βουτούσαμε, ανεβαίναμε, ξαναβουτούσαμε, πόμπες, τούμπες, μακροβούτια ότι φανταστείς. Και βέβαια τις συναντήσεις μας κάτω από τη σχεδία, μακριά από τα μάτια του κόσμου, εκεί κάτω ανάμεσα στον βυθό και τα βαρέλια….ο κόσμος ξετυλιγόταν στα μάτια μας….»

Πότε εγκατάστησαν την σχεδία για πρώτη φορά; . Η εξέταση του αρχείου της συλλογής την πρωτοπαρουσιάζει σε φωτογραφικό δελτάριο του Ανδρέα Σωτηρίου το 1948.

Η σχεδία (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

Η σχεδία (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1948)

Ενα μεταγενέστερο δελτάριο (1950) δείχνει την μεταφορά πιτσιρηκάδων με βάρκα (παρόμοιο σύστημα αλλά με βάρκα αντί ποδηλάτου!).

Μεταφορά πιτιρηκάδων στην σχεδία με βάρκα (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1950)

Μεταφορά πιτσιρηκάδων στην σχεδία με βάρκα (φωτογραφικό δελτάριο Ανδρέα Σωτηρίου 1950)

Θα ήταν ενδιαφέρον αν γνωρίζαμε κατά πόσο η σχεδία ηταν έργο του Δήμου η των παραπλήσιων ξενοδοχείων Φλώριντα και Κίγκ Τζιώρτζ.

 

Οι μαγευτικές παραλίες της Αμμοχώστου, 1948-53

Αύγουστος 29, 2014

Η εικόνα της μαγευτικής παραλίας της Αμμοχώστου ειναι συνυφασμένη με τα πολλά ξενοδοχεία που είχαν χτιστεί στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές της δεκαετίας του 70. Σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. στο Αλάσια) δυστυχώς τα κτίρια ηταν μέσα στο κύμα!. Εικοσι χρόνια πριν, οι αναλογίες ηταν πολύ πιο ανθρώπινες. Ο οικοδομικός οργασμός στην παραλία  ειχε αρχισει με κάπως δειλά βήματα με τα ξενοδοχεία Κιγκ Τζιώρτζ και Φλόριντα και στισς αρχές της δεκαετιας του 50 με το Κωνστάντια του συγκροτήματος Μαραγκού.

Ο Ανδρέας Σωτηρίου (ο γνωστός «Mr. Kodak») δημοσίευσε 3 διαφορετικές σειρές φωτογραφικών κάρτ ποστάλ στην περίοδο 1948-53.

IMG_0002

Αποψη της παραλίας, 1948…

famag 74

…και αρχές του 1974

IMG_0001

στα δεξιά το Κιγκ Τζιώρτζ

IMG_0002

πιο νότια απο το Κιγκ Τζιώρτζ

beyond king george 2

beyond king george 3

Θέα νοτια του Κίγκ Τζιώρτζ

beyond king george 2

beyond king george 3

Θέα νοτια του Κίγκ Τζιώρτζ

beyond king george 2

Θέα νοτια του Κίγκ Τζιώρτζ

beyond king george

IMG_0015

aktaion fishing boats

Ψαρόβαρκες στην Γλώσσα, στο βάθος το Φάληρον

aktaion

Το Φάληρον απο τα νότια

glossa aktaion

Ομπρέλλες κοντά στο Φλώριντα

florida

Το Φλώριντα και η αποθήκευση διχτύων

IMG_0016

IMG_0017

Βλέποντας νότια απο το υψος του Ακταίου

constantia 1

Αποψη του Κωνστάντια απο το Φλώριντα  (1953)

constantia

Οι ψαρόβαρκες και οι παράγκες κοντα στο Κωνστάντια (1953)

towards golden sands

Πηγαίνοντας προς Γκόλντεν Σαντς

golden sands

Βλέποντας βόρεια, στα αριστερά ο κάμπος του Γκόλντεν

Σάντς στον Αγιο Μέμνωνα

 

 

 

 

 

Ξενοδοχείον-Καμπαρέ «Πανόραμα», οδός Βικτωρίας 32

Αύγουστος 16, 2014

Ενα απο τα μεταπολεμικά στέκια διασκεδάσεως στο Βαρώσι στην οδό Βικτωρίας 32 (στην γωνία με την οδο Φωκά) πίσω απο το Διοικητήριο.

IMG

Η φωτογραφική κάρτ ποστάλ εχει αφιέρωση ημερομηνίας 15 Μαίου 1950 στίς καλλιτέχνιδες του τρίο Benihana (που στην Ιαπωνική γλώσσα σημαίνει ηλιοτρόπιο) απο κάποιο Κύριον Κωνσταντίνου.

IMG

Τουριστικός χάρτης της εποχής

«The proprietor cooks the best food in Cyprus»…Boghaz Hotel…Tel No 1 ! Εκλεπτυσμένη κουζίνα απο τον Κύριο Κώστα, 1949

Ιουλίου 30, 2014

IMG_0001

Κάρτ ποστάλ τελη της δεκαετίας του 1940

IMG_0002

Η πρωτότυπη διαφήμιση  του κυρίου Κώστα Κωνσταντινίδη σε τουριστικό βιβλίο του 1946

Ο εμπειρος διευθυντής ξενοδοχείων (και φίλος του ιστολογίου) John Wood, αναφέρει οτι ο συνδυασμός εξαιρετικής κουζίνας και ξενοδοχειακής μονάδας μικρού μεγέθους (boutique hotel) σήμερα αναγεννιέται. Σημειώνει μάλιστα οτι το διεθνούς φήμης ξενοδοχειακό Ινστιτούτο της Λωζάνης διδάσκει οτι αυτός ο συνδυασμός επαναφέρει την αληθινή ερμηνεία της ξενοδοχειακής φιλοξενίας. Το ιστολόγιο δεν γνωρίζει αν ο κύριος Κωνσταντινίδης ηταν απόφοιτος του Ινστιτούτου της Λωζάνης. Αναμφισβητητα ομως ειχε διαφημιστικό δαιμόνιο!

Η πρώτη φάση της εισβολής στην Αμμόχωστο – η καταστροφή του Σαλαμίνια

Ιουλίου 20, 2014

Στις 20 Ιουλίου 1974, ημέρα Σάββατο η Τουρκία έκαμνε την πρώτη φάση της  εισβολής. Θυμάμαι να στέκομαι το πρωί στην βεράντα της κουζίνας στον πρώτο οροφο του σπιτιού μας στον Αγιο Μέμνωνα. Οι μάχες είχαν αρχισει στην παλιά Αμμόχωστο και στο βάθος του ορίζοντα φαίνονται καπνοί απο τις εκρήξεις. Οι κραδασμοί καί ο κρότος των μυδραλλιοβόλων εκκωφαντικοί.

Στις 21 Ιουλίου, ημέρα Κυριακή, τα τούρκικα αεροπλάνα έρχονται κατά κύματα και ρίχνουν βόμβες και ρουκέττες και μυδραλλιοβολούν. Το παραλιακό ξενοδοχείο «Σαλαμίνια» γκρεμίζεται σαν νά ηταν από χαρτί και φράσσει το δρόμο. Η Τουρκική αεροπορία στοχεύει το ξενοδοχείο διότι στην ταράτσα υπήρχε παρουσία της Εθνικής Φρουράς που ζητούσε ψηλά σημεία για να κτυπήσει τους Τουρκους στην εντός των τοιχών πόλη. Σύμφωνα με την μαρτυρία του John Wood, τότε γενικού διευθυντή του ξενοδοχείου (και φίλου του ιστολογίου) στην ταράτσα του ξενοδοχείου οπως και στην εισοδο είχαν αναρτηθεί Βρεττανικές σημαίες ως ενδειξη οτι στο ξενοδοχείο παρέμεναν Βρεττανοί τουρίστες (οι οποιοι ομως είχαν ηδη εκκενωθεί). Η πρώτη βομβα εσκασε στην παραλία οπου δημιουργείται μεγάλος κρατήρας. Η δεύτερη βόμβα πλήττει και καταστρέφει το ξενοδοχείο. Νεκρός ενας Κύπριος υπάλληλος του ξενοδοχειου που εργαζόταν στις κουζίνες του ξενοδοχείου και ειχε την ατυχια να κοιμηθεί στο ξενοδοχείο μη εχοντας αλλο μέρος για να μείνει.  Το πτώμα του ατυχου ανθρώπου κρέμεται μέσα απο τα συντρίμια. Άλλες βόμβες πέφτουν σε κτίρια και σπίτια στο κέντρο της πόλης.

Στις 22 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα, η επιδρομή των αεροπλάνων γίνεται πιο άγρια. Κτυπιούνται και παραδίδονται στις φλόγες το Διοικητήριο, τα Δικαστήρια, το Δημαρχείο, κι’ όλα τα κτίρια (γραφεία, αποθήκες, εργοστάσια) που βρίσκονταν σ’ απόσταση περίπου 500 μέτρων από το δρόμο του λιμανιού.

Οι περισσότεροι κάτοικοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και ζητούν ασφαλέστερα καταφύγια μεσα σε σπίτια στα περιβόλια, στα υπόγεια πολυκατοικιών, συνήθως μισοτελειωμένων, κι’ εκεί διανυκτερεύουν.  Και παρόλο το σφοδρό και αδιάκριτο βομβαρδισμό οι κάτοικοι δεν τρομοκρατήθηκαν και δεν εγκατέλειψαν την πόλη τους.

Στις 22 Ιουλίου, ώρα 4μ.μ. αναγγέλθηκε από ραδιοφώνου η ανακωχή, αλλά και τότε ακόμα ένα σμήνος αεροπλάνων ξεφόρτωσε τις τελευταίες του βόμβες.

Στις 23 Ιουλιου ο συγγραφέας του ιστολογιου επισκεφθηκε το καταστραμμένο Σαλαμίνια. Στο αρχείο της συλλογής υπάρχει μια πρωτοτυπη φωτογραφία της σκηνής του Ελληνα πολεμικού ανταποκριτή Νικόλαου Τσικουριά που συνεργαζόταν με το Αμερικανικό Keystone Press Agency.

IMG