Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος…με την ευχετήρια κάρτα της διεύθυνσης του κινηματογράφου Ηραιον

Επαγγελματική Σχολή Κοπτικής και Ραπτικής Γυναικείων Ενδυμάτων Αναστασίας Παπαδοπούλου εν Βαρωσίοις…1942

Ενθύμιο της Ιωάννας Αναστασιάδη, αποφοίτου αριθμός 14.

Το οικεγενειακό κειμήλιο διασώθηκε κατά την επίσκεψη στο Ριζοκάρπασο το 1996, με συνοδεία των Ηνωμένων Εθνών. Αφορμή η κηδεία της Ιωάννας, εγκλωβισμένης απο το 1974.

 

Ψαράς με την βάρκα του στην Γλώσσα

Τέλη της δεκαετίας του 1960. Στο ψαρολίμανο της Γλώσσας

Πωλητές πορτοκαλιών, 1969

Θυμούμαι τους τουρίστες που σταματούσαν στο περβόλι μας όταν τα δένδρα έσφυζαν με πορτοκάλια.

Οι γονείς μου πάντα δώριζαν σακούλες με φρεσκοκομμένα πορτοκάλια στον κάθε επισκέπτη. Δεν ξεχνώ τα πρόσωπα τους που έλαμπαν με ευχαρίστηση.

Την ίδια χαρά διακρίνω στα πρόσωπα των Σουηδών στρατιωτών του ΟΗΕ που σταματούν να αγοράσουν πορτοκάλια απο τις κοφίνες περβολάρηδων στην άκρη του δρόμου.

Ο Ανδρέας Μότης συγκινημένος αναγνώρισε τους γονείς του Γιαννή και Σταματού Μότη στο περιβόλι τους στην περιοχή Σακκάρια κοντά στην Νέα Σμύρνη.

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του Βρεττανικού περιοδικού Soldier το 1969.

 

Κυριάκος Καραολής, Λούστρος…άνθρωποι της πόλης

Ενας λούστρος  λουστράρει τα παπούτσια ενός Σουηδού στρατιώτη μέλους της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών έξω από ένα μικροεστιατόριο/μπάρ στο Βαρώσι. Διακρίνεται διαφήμιση για τα πασίγνωστα παγωτά Παπαφιλίππου και Πατισερί Παναγιώτης.

Ο Δρ Μιχάλης Τσαππαρίλλας μας πληροφορεί ότι ο λούστρος είναι ο θείος του Κυριάκος Καραολής,απο την ενορία της Αγίας Ζώνης.
Αρχικά τα λημέρια του ήταν στην γωνιά της Ερμού και Δημοκρατίας. Μετά, όταν αυξήθηκε ο τουρισμός γύριζε κοντά στα κέντρα διασκεδάσεως και στα καπαρέ. Δούλευε πολύ με τους ξένους τουρίστες και στρατιώτες.
Ο Δρ Τσαππαρίλλας θυμάται ήταν πολυ εργατικός, αυτομορφωμένος.Ηταν σφικτός με τα λεφτά,οικονόμος πολύ. Εχει 3 παιδια. Του αρεσε να πηγαινει σινεμά. Μετα άρχισε τα ταξίδια στην Ευρώπη. Πήγε σε πολλές χώρες και ας ήταν λούστρος. Φορούσε ενα ψάθινο ,πλατύγυρο καπέλο και όταν κάποιοι τουρίστες ,λίγο κεφάτοι, του το ζητούσαν,τους το πουλούσε πανάκριβα !

Αφηγείται ο Δρ Τσαππαρίλλας:

‘Θυμούμαι το σπίτι τους στο Βαρώσι. Μπροστά είχε ενα μικρό κήπο με διάφορα λαχανικά, πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές. Πάντα περιποιημένος ο κήπος. Με τις λεκάνες του και ολα σε σειρά και τάξη. Κάποτε, φεύγοντας απο εκει κόβαμε κρυφά κανένα πορτοκάλι ή μανταρίνι !

Μετά το 1974 ζούσε στη Λάρνακα σε ενα πολύ μικρό δωμάτιο μόνος του. Συνέχισε να δουλεύει και να φυλάει λεφτά. Φεύγοντας άφησε στα παιδιά του ενα καλό κομπόδεμα και απεβίωσε. Απο αυτή τη δουλειά έκτισε 3 κατοικίες στην Αγία Ζώνη. Στο ένα σπίτι έμενε η οικογένεια Παναγιώτη Πατίστα, της Ανόρθωσης.

Αυτός ο λούστρος με τον κόπο του και την εξυπνάδα του και με πολλές οικονομίες έκτισε 3 σπίτια και δεν χρωστούσε σε καμμιά τράπεζα. Ηταν άλλοι οι καιροί !’

Η φωτογραφία είναι μέρος πρόσφατης αγοράς ενός αρχείου φωτογραφιών Σουηδικής εφημερίδας που καλύπτει την περίοδο 1955-1974.

 

Ευτυχισμένο το 2019…αεροφωτογραφία Αμμοχώστου Χειμώνας 1956

Αεροφωτογραφία της παλιάς πόλης, του λιμανιού και στο βάθος το Βαρώσι. Διακρίνονται τα περιβόλια του Κάτω Βαρωσιού.

 

 

Η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε απο Αγγλική εφημερίδα τον χειμώνα του 1967 αλλά μάλλον χρονολογείται το 1956. Κι αυτό σύμφωνα με Τουρκοκύπριο αναγνώστη που επισημαίνει οτι στην φωτογραφία εμφανίζεται η παραλία Delik Plajı κάτω απο τα τείχη καθώς και την απουσία του δημοτικού σχολείου Canbulat που χτίστηκε το 1959 (με Χ στην φωτογραφία).

Η φωτογραφία έχει επίσης πολλές ομοιότητες με την αεροφωτογραφία του 1956 της Γαλλικής πολεμικής αεροπορίας (Αεροφωτογραφία ευρύτερης περιοχής Αμμοχώστου 1956 )

Καλή χρονιά σε όλους τους φίλους, αναγνώστες και συνεργάτες του ιστολογίου.

 

 

Εορταστικές προσφορές Κυπριακών σιδηροδρόμων 1931

Μια σπάνια διαφημιστική φυλλάδα των Κυπριακών σιδηροδρόμων του 1931. Διαφημίζονται προσφορές για την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και νέου έτους 1931-32.

Από το αρχείο σιδηροδρομικών ενθυμημάτων της συλλογής Golden Sands.

 

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος…με την ευχετήρια κάρτα της διεύθυνσης του ξενοδοχείου Κίγκ Τζιώρτζ…c 1950

Ένα σπάνιο φωτογραφικό δελτάριο του ξενοδοχείου Κίγκ Τζιώρτζ των αρχών της δεκαετίας του 1950.

Δημιουργήθηκε σαν γιορταστική ευχετήρια κάρτα από την διεύθυνση του ξενοδοχείου. Αναφέρεται (με περηφάνεια) στην παραλία της Αμμοχώστου σαν ‘την μόνη αμμώδη παραλία της Κύπρου’

 

Ξενοδοχείον Μιμόζα…παραλία Σαλαμίνας

Το ξενοδοχείο Μιμόζα βρισκόταν στην παραλία της Σαλαμίνας, περίπου 6 μίλια βόρεια της Αμμοχώστου. Ομορφη αρχιτεκτονική χαμηλού υψους με ανθρώπινες διαστάσεις και σεβασμό στο γειτονικό του περιβάλλον. Κατηγορίας 2 αστέρων, 20 δωμάτια με 55 κλίνες.

Το φωτογραφικό δελτάριο εκδόθηκε από την εταιρεία D Couvas & Son.

 

Οι Θρουμποπούληδες

Αντικείμενο της παρούσας ανάρτησης είναι δύο φωτογραφίες της δεκαετίας του 1920 που απεικονίζουν παραδοσιακούς θρουμποπούληδες στην Αμμόχωστο. Η πρώτη φωτογραφία πάρθηκε απο τον φωτογράφο κρουαζερόπλοιου που ελλιμενιζόταν στην Κύπρο στη διάρκεια κρουαζιέρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι επιβάτες μπορούσαν έτσι να έχουν στην διάθεση τους φωτογραφίες επαγγελματικής ποιότητας. Χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και δείχνει ενα θρουμποπούλη με την πραμάτεια του φορτωμένη σε καμήλες μέσα στην παλιά πόλη της Αμμοχώστου.

Θρουμποπούλης στην παλιά πόλη της Αμμοχώστου (τέλη δεκαετίας 1920)

Οι πλανώδιοι πωλητές θρουμπιών, γνωστοί σαν θρουμποπούληδες, είναι ένα από τα παραδοσιακά επαγγέλματα που εξαφανίστηκαν στα μέσα του περασμένου αιώνα. Οι αποξηραμένοι θάμνοι των θυμαριών (όπως και άλλων θάμνων γνωστών σαν «μαζιά») είχαν διάφορες χρήσεις. Οι πιο γνωστές ήταν η χρήση σαν καύσιμο υλικό (κυρίως για προσάναμμα) και στην κατασκευή σκούπων (οι λεγόμενες σαρκές).

Ο Sir Samuel White Baker στο βιβλίο του, «Cyprus as I saw it in 1879», αναφέρει ότι γυναίκες στην περιοχή της Κυθρέας έσκαβαν τις ρίζες των θρουμπιών και τις χρησιμοποιούσαν σαν καύσιμο για την εξαγωγή ασβεστόλιθου.

Μια άλλη μαρτυρία Βρεττανού αποικιακού αξιωματούχου του τμήματος Γεωργίας αναφέρει ότι το 1885 άρχισε η επίστρωση περιοχών που υπόφεραν από τις ακρίδες (μάστιγα της Μεσαορίας) με αποξηραμένους θάμνους θρουμπιών/μαζιών με την μετέπειτα καύση τους να είχε σαν στόχο την εξολόθρευση των ακρίδων.

Μια άλλη μαρτυρία αναφέρει ότι στην Καρπασία (που ήταν κέντρο παραγωγής μεταξιού) οι αποξηραμένοι θάμνοι θρουμπιών χρησιμοποιούνταν στην ανατροφή και την εκκόλαψη των μεταξοσκωλήκων.
Το Παραλίμνι ήταν κέντρο συλλογής θρουμπιών. Η Αγνή Μιχαηλίδου στο βιβλίο της, Το Παλιό Βαρώσι, περιγράφει την μεταφορά και πώληση των θρουμπιών από Παραλιμνίτισσες.

Κατά τα πρωινά έφθαναν από το Παραλίμνι οι Παραλιμνίτισσες σέρνοντας δύο-τρία γαιδούρια φορτωμένα θρουμπιά. Ντυμένες με την γραφική αλλά και παράξενη τοπική τους ενδυμασία διαλαλούσαν το εμπόρευμα τους και προσπαθούσαν να κερδίσουν όρο πιο πολλά μπορούσαν. Η ηθική της εποχής του 1920 βρήκε ανάρμοστο το ντύσιμο τους και το Δημαρχείο τις υπεχρέωσε να φορούν μακρυά άσπρη ποδιά για να σκεπάζουν την ιδιόρρυθμη φορεσιά τους.

Παραλιμνίτισσα πωλήτρια θρουμπιών. Φωτογραφικό δελτάριο Φώσκολου 1922

Αυτές, τέλειες στο εμπόριο, συνθηκολόγησαν με τον δικό τους τρόπο. Μόλις έφθαναν από το χωριό στα όρια της πόλεως, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης περίπου, φορούσαν την φορητή ποδιά, την οποίαν και θεωρούσαν αβάστακτο φορτίο. Και την πετούσαν στην επιστροφή τους, μόλις άφηναν πίσω τους την Αγία Ζώνη. Η ενδυμασία τους απετελείτο από ένα μακρύ βρακί, καμωμένο απο άσπρο χοντρό υφαντό, που κατέβαινε μέχρι τους αστράγαλους σχεδόν, από ένα κοντό ως τα γόνατα πουκάμισο από το ίδιο υφαντό και από ένα κοντό μπλέ ζιμπούνι. Το επίμαχο σημείο ήταν ο φουτάς. Ηταν δε ο φουτάς ένα μακρόστενο κομμάτι από μπλέ υφαντό, το οποίον η Παραλιμνίτισσα έφερνε με τέχνη ένα γύρο στο σώμα της και το έδενε εν είδει φούστας στην μιά μεριά, σε τρόπο που, χωρίς βέβαια να το θέλει, εφαίνετο το βρακί από το γόνατο και κάτω. Σήμερα βέβαια τα ήθη αντεστράφησαν!